Fenna

Hallo allemaal,

Mijn naam is Fenna Visser en ik woon samen met mijn vriend Marco in Den Haag.
Toen ik klein was liet ik altijd de honden van de buurt uit. Op m'n vijftiende kocht ik, zonder dat m'n ouders het wisten, m'n eerste hond. Mijn ouders waren op vakantie. Bij thuiskomst mocht ik dit hondje toch houden, als ik maar goed voor hem zorgde. Het was mijn verantwoordelijkheid. Vanaf die tijd hebben wij altijd honden in huis gehad. 

Twee jaar geleden ben ik mijn eigen kapperszaakje begonnen waardoor ik ook eindelijk weer tijd kreeg voor een eigen hond. Zodoende kreeg ik, eind mei 2007, Bassu. Een bruin/witte Friese Stabij. 
Door mijn grote interesse in en plezier met honden en de ervaring van de honden in m'n ouderlijk huis, had ik al behoorlijk wat kennis over honden opgedaan. Maar toch wilde ik nog meer leren en eventueel uiteindelijk deze informatie delen en doorgeven aan anderen. Zodoende kwam ik terecht bij Astrid's Puppyclass. Ik ben gestart met Bassu bij de puppytraining en ik ben ongeveer tegelijkertijd begonnen met stage lopen bij de pups om zelf les te gaan geven.

Begin november 2007 kreeg ik m'n tweede hond. Biscuit, een bruine Labrador, was toen net als Bassu een half jaar oud. Een heropvoeder. Hij was niet zindelijk, niets aangeleerd en veel te vroeg lang alleen gelaten. Vrat dus al m'n spullen kapot, (ruimde wel lekker op trouwens), poepte en plaste nog in huis en kon niet goed alleen zijn. Maarrrrrrrr SUPER LIEF.

Na vier a vijf maanden keihard trainen bij Bert en Astrid (en thuis natuurlijk),was hij behoorlijk op het niveau waar ik hem hebben wilde. (even de pubertijd erbuiten gelaten) ha ha ha.
Veel bijgeleerd en ik gaf niet meer alleen les aan de pups maar begon ook met de vervolg curcus gehoorzame hond.

Ja, ja, iedereen verklaarde me voor gek en zei dat ik het niet moest doen MAARRR..........zo eigenwijs als ik ben.........begin maart 2008 jawel, kwam mijn derde hond. MUS!!!!!!
Kruising herder/husky (volgens mij een soort uit de kluiten gewassen Australian Shepherd). Mus grijs/goudkleurig, lichtgroene ogen. Een zeer hoog knuffel gehalte. Achtergrond: geen idee. Niet fijn in elk geval. Tweede heropvoeder. Kon geen vijf minuten alleen zijn, blafte naar vreemde geluiden in huis, kon niet in grote groepen (stookte namelijk de hele boel op), kon niet echt spelen met andere honden en vrat ook al m'n spullen kapot enzovoorts maarrrrrrr........HEEL LIEF. En.........met z'n drieen ging het heel goed en hij ging stukje bij beetje vooruit met heel veel trainen bij Bert en Astrid, herhaling en consequent gedrag. En........ we leerden weer heel veel bij. 

Half mei kreeg ik een relatie met mijn huidige vriend Marco. Ontmoet bij het uitlaten van de honden notabene ha ha, hoe verzint iemand het.
Met.......jawel.......TWEE honden natuurlijk. Noa, een Amerikaanse Bulldog, en Francien, ons Franse dove Bulletje. Zodoende hebben wij nu vijf honden en ook nog niet eens de gemakkelijkste.

Ik werk nu parttime in mijn gezellige knip toko, ben net een opleiding begonnen voor het starten van een eigen dieren pension/asiel en wil hierna graag een opleiding doen voor het doorleren tot gedragstherapheut. Verder ben ik halve/hele dagen druk met mijn eigen honden. Ik train nog steeds zelf met mijn honden bij Astrid's Puppyclass en geef nu les aan de puppy's, en de vervolg cursussen gehoorzame hond, groep A en groep B. Ook geef ik prive lessen op zaterdag aan eigenaren met moeilijke honden of bv asiel honden en/of prive lessen in het engels. Ik vind het nog steeds super leuk om les te geven. Vooral wanneer je ziet dat door training en informatie over de achtergrond/geschiedenis van de hond, de eigenaar en de hond elkaar steeds beter leren begrijpen.

Als ik/wij met z'n allen, jullie als eigenaren kunnen leren te denken als een hond zijn we al een heel eind. Dan heeft uiteindelijk de eigenaar een leuke gezelschapshond, heeft de hond een goede tevreden baas, en hoeven we deze honden niet op te zoeken in het asiel omdat de hond zogenaamd onuitstaanbaar is en niet goed luistert. Een hond is een hond, wat veel mensen nog wel eens vergeten. En gelukkig blijft het ook altijd een hond. Ik ben nog steeds super blij met onze vijf en ik hoop dat ik/wij jullie nog lang kunnen begeleiden, helpen en steunen, zodat jullie net zo blij kunnen zijn met jullie vier-voeter als wij zijn.

 Fenna Visser